Katholiek Vlaams Hoogstudentenverbond Gent (KVHV-Gent)
Het Katholiek Vlaams Hoogstudentenverbond Gent, is een nationaal-conservatieve studentenvereniging. Met voorlopers in 1887 claimt zij de oudste Verbondsafdeling te zijn en tevens een van de oudste studentenverenigingen van Vlaanderen. Het Gentse Verbond heeft een politieke en studentikoze werking. In 2018 en 2019 was de vereniging onderdeel van enkele controverses: ten gevolge van een van deze controverses werd KVHV Gent door de Raad van de Universiteit Gent in december 2019 voor enkele maanden geschorst.
Geschiedenis
Aanloop
In oktober 1887 werd de eerste Vlaamse groepering van katholieke studenten aan de toen nog volledig Franstalige RUG opgericht: de Vlaamsch Katholieke Gilde. Vanaf 1889 werd zij omgedoopt tot Rodenbach's Vrienden. Het was deze vereniging die als voorloper van het KVHV kan worden beschouwd. Hun opzet was het verenigen van de Vlaamsgezinde katholieke studenten, enerzijds tegen de invloed van het toen liberale 't Zal Wel Gaan en anderzijds omdat de Association Générale des Etudiants Catholique nauwelijks plaats bood aan Vlaamse verlangens.
In de lijn van het cultuurflamingantisme en het opkomende sociale bewustzijn, zette de vereniging zich ook sterk in voor het opwaarderen van de Vlaamse studentencultuur naar een hoogstaand peil. Dit vond onder andere zijn uiting in de jaarboeken en tijdschriften, waar eerder de nadruk lag op literatuurbeoefening in het Nederlands en studentenlyriek (bv. het lied De gilde viert, 1902). Ook sociale vraagstukken, zoals het debat omtrent een algemene schoolplicht, werden veelvuldig behandeld op vergaderingen. Aan de andere kant was er ook sprake van politieke vorming en speelden Rodenbach's Vrienden aldus een voorname rol in de strijd om de vernederlandsing van de Gentse Universiteit. De Rodenbach's Vrienden waren hoofzakelijk een letterkundig genootschap dat toneelvoorstellingen, zangavonden en doordrachten (ook politieke) hield.
De contacten met gelijkaardige studentengroeperingen aan de andere Vlaamse hogescholen, leidden in februari 1911 onder invloed van praeses Jules Storme (Rodenbach's Vrienden, Gent) en Jozef Verduyn (Vlaamsch Verbond, Leuven) tot de oprichting van de overkoepelende organisatie van katholieke, Vlaamsgezinde universiteitsstudenten, het Algemeen Katholiek Vlaamsch Hoogstudentenverbond van België, waarvan de Rodenbach's Vrienden de Gentse tak werden.
Tijdens de Eerste Wereldoorlog werden alle activiteiten gestaakt, hoewel oud-studenten en voormalige leden actief bleven in onder andere het Secretariaat der Katholieke Vlaamse Hoogstudenten (SKVH). In 1916 zorgde de samenwerking tussen frontsoldaten van de Gentse en Leuvense tak, tot de oorlogsuitgave "Ons Leven: Hoogstudenten aan den Yser", met bijdragen van onder andere Frans Van Cauwelaert, Hendrik Borginon, Joris van Severen en Alfons Van de Perre.
Ook het Gentse studentenleven werd beïnvloed door de Duitse Flamenpolitik en de scheuring tussen activisme en passivisme. Enerzijds stichtte een nieuwe generatie studenten met medewerking van de Duitse bezetter aan de Vlaamse Hogeschool het Gentsch Studenten Corps 'HOU ende TROU' naar Nederlands model en met radicaal-Vlaamse eisen, waarin Vlaamsgezinde katholieke en vrijzinnige studenten samenwerkten in kameraadschap en solidariteit. Zij voerde de leuze 'Hou ende Trou' en fungeerde als modelvereniging van zelfbewuste en strijdbare jonge studenten, bij wie een gevoel van volksbelang de persoonlijke tegenstellingen verdong. Anderzijds waren oud-Verbonders zoals Adiel Debeuckelaere en Joris van Severen spilfiguren in de Frontbeweging.
Eerste jaren (1919-1938)
Onder invloed van vooroorlogse (oud-)studenten en de politiek geladen context, werd op 10 februari 1919 in taverne "Den Rooden Hoed" Rodenbach's Vrienden heropgericht en in 1923 herdoopt tot het Katholiek Vlaamsch Hoogstudentenverbond. Een hevig debat tussen passivisten en nationalisten zorgde echter voor de stichting van een Algemeen Vlaamsch Hoogstudentenverbond (AVHV) dat de godsdienstige en politieke breuklijnen kon overstijgen en dat een overkoepeling was van alle Vlaamsgezinde studenten in Gent, Leuven, Antwerpen en Brussel. Dit nieuwe AVHV omschreef zijn doel als: "de samenwerking tussen al de Vlaamse studenten tijdens de oorlog geboren te bestendigen ten einde zo spoedig mogelijk voor ons Vlaamse volk volledig recht te bekomen." De brug tussen sociale beweging en Vlaamse beweging die door het GSC in de Eerste Wereldoorlog werd geslagen, leidde ertoe dat in dit naoorlogse KVHV-AVHV ook voor het eerst vrouwen opdoken als actief lid.
Over de eerste jaren van het Gentse KVHV is zeer weinig geweten doordat het nooit echt uit de shaduw van het AVHV kwam dat van 1919 tot 1933 te Gent bestond. De symbiose tussen KVHV en het overkoepelende en invloedrijke Algemeen Vlaamsch Hoogstudentenverbond (AVHV) moet in die periode echter zeer groot zijn geweest. Veel studentenleiders duiken namelijk in beide verenigingen op. Dit eerste Gentse KVHV kende een bescheiden activiteit; de Vlaamsgezinde katholieke studenten werkten meestal in het "officiële" AVHV waaronder het KVHV als deelvereniging viel en dat een zeer ruime activiteit ontplooide en onder andere bij de vernederlandsing van de Gentse universiteit strijdvaardig optrad. Ook het in 1923 door de Vlaamsgezinde pater Juul Callewaert opgerichte katholiek Sint-Thomasgenootschap zorgde ervoor dat het KVHV ondergesneeuwd raakte en het omstreeks 1931 volledig windstil werd rond het KVHV.
Het Verbond kende geen activiteiten meer tot in 1938. Vanaf dat jaar zijn terug vaste gegevens voorhanden over de werking van het KVHV.
Laat interbellum (1938-1940)
Tijdens de tweede helft van de jaren '30 was het klimaat gunstiger voor de heroprichting van een grote en sterke katholiek-Vlaamse studentenvereniging. Het overkoepelende Gentsch Studentencorps (GSC), dat sedert 1933 een eenheidsfront van Vlaamse studenten trachtte te vormen, was in de afgelopen jaren vleuggellam geworden door interne conflicten. De machtsstrijd tussen Verdinaso-studenten en de jonge VNV'ers onderling en de daaropvolgende tweespalt tussen liberalen, socialisten en vrijzinnigen aan de ene kant en Vlaams-nationalisten en katholieken aan de andere kant, vormde een goede bodem voor een nieuwe Vlaams-katholieke blokvorming tegenover de beter georganiseerde linkse studenten.
Op 8 maart 1938 werd het Gentse Verbond onder impuls van de uit Leuven overgekomen Ward Opdebeeck heropgericht samen met Oscar Bogaert, José Meiresonne en Raf Van den Abeele. Uit die herstichting blijkt zeer duidelijk dat het fel verdeelde en gepolitiseerde Gentse studentenleven rijp was voor een bundeling van alle katholieke en conservatieve krachten. In reactie op de agitatie van linkse en vrijzinnige studentenverenigingen wou Opdebeeck een rechts blok van radicale Vlaamsgezinden tot stand brengen. In navolging van eerdere pogingen door onder andere het ter ziele gegane AVHV en het verzwakte Gentsch Studentencorps, werden reeds vanaf het begin weer contacten opgestart met andere steden en oud-studenten. Reeds voor de herstichting van het Gentse KVHV hadden zich 350 studenten ingeschreven als lid, op het einde van het eerste (halve) werkingsjaar kon het Verbond steunen op 550 actieve leden. Onder de ereleden telde het verjongde KVHV naast talrijke Vlaamsgezinde professoren onder andere ook hoogleraar en Nobelprijswinnaar Corneel Heymans.
De werking in het eerste volledige academiejaar werd gekenmerkt door een compromisloze politieke stellingname, door onder andere omhalingen voor Finland, en een verdere verdieping van het studentenleven in de vorm van kwaliteitsvolle lezingen en modelclubavonden en het ontstaan van een eigen ledenblad onder de titel Ons Verbond. Het grote ledenaantal en de strakke organisatie deden het Verbond al snel uitgroeien tot de dominerende factor van het laatste vooroorlogse academiejaar, hetgeen op de nodige weerstand kon rekenen van de linkerzijde. Het uitbreken van de Tweede Wereldoorlog zorgde in november 1940 voor een snelle ontbinding van het KVHV. De activiteiten werden gestaakt en het Verbond werd als geheel opgenomen door het in oktober van dat jaar gestichte Gentsch Studentenverbond (GSV) dat met de bezetter collaboreerde. Formeel bestond het KVHV tijdens de oorlog niet, maar onderhuids was er echter een continuïteit; vele ex-KVHV-leden vonden immers hun weg naar het GSV. De eerste GSV-praeses was Raf Van den Abeele, voordien nog KVHV-praeses.
Na WO II (1945-1966)
.png)
De bevrijding en de turbulente repressiedagen zorgden voor een klimaat waarin een nieuw KVHV niet onmiddellijk kon gedijen. In tegenstelling tot zijn voorgangers AVHV, GSC en GSV was de op 17 januari 1945 opgerichte overkoepelende Nationale Studentengroepering (NSG) Belgisch-nationaal, sterk vrijzinnig en zeer bevriend met de rectoraatskringen. De katholieke Vlaamsgezinden voelden zich daar niet thuis en zochten naar een eigen organisatievorm. Op 19 maart 1945 gaf Lode Van der Vliet het Gentse Verbond een nieuwe start. Aanvankelijk stelde het heropgerichte KVHV zich pro-Belgisch en inzake de Koningskwestie fel leopoldistisch op en weigerde het zich te bekennen tot een politieke partij. Wel legde het Verbond van in het begin de nadruk op het katholieke belang en op de strijd tegen het communisme.
Vanaf 1946 werden de contacten met Nederland terug opgebouwd en keerde het Vlaams studentenverbond zich fel tegen de naoorlogse anti-Vlaamse hetze. Zo schaarden de KVHV-studenten zich unaniem achter het felle protest dat ten gevolge van de dynamitering van de IJzertoren losbarstte. Gestadig groeide de KVHV-werking evenals het ledenaantal dat na enkele jaren de 800 bereikte. Verder werd er een Katholiek Vlaamsch Oud-Hoogstudentenverbond (KVOHV) opgericht door onder meer Jef Colle. Het jaar 1947 betekende de definitieve doorbraak van het hernieuwde Vlaams-nationalisme in het Verbond. Onder leiding van Wim Jorissen nam het KVHV de repressie zwaar op de korrel en pleitte het volmondig voor amnestie. Met deze terugkeer naar de oude Vlaams-nationalistische standpunten was de toon gezet die men zou blijven aanhouden tot in de late jaren 1960.
Het toenemende aantal vrouwelijke studenten, zorgt in 1949 daarnaast voor de oprichting van de Sint-Veerlekring, een onderafdeling voor vrouwelijke studenten, onder leiding van Paula Marsboom.
In de jaren 1949-1950 trad het Verbond actief op in de Koningskwestie die toen het land in rep en roer zette. Gedurende de jaren '50 bleef het Gentse KVHV politiek sterk actief met onder andere de zogeheten Fosty-betoging in 1953, de schoolstrijd, de Rodenbachfeesten in 1956 en de actie voor het Nederlands taalgebruik op de Wereldtentoonstellingde (1958).
Op studentikoos vlak greep het KVHV terug naar de oude Rodenbachtraditie en zette het zich in om de sociale ontwikkeling van de Vlaamse studenten te behartigen. We kunnen in dat verband zeer duidelijk stellen dat het KVHV erin slaagde om gedurende een 20-tal jaar het Gentse naoorlogse studentenleven te domineren. Hiervan getuigt onder andere de legendarische bezetting van het Gravensteen door de studenten op 16 november 1949, een studentengrap die de wereldpers haalde. Zeker op socio-cultureel vlak speelden de KVHV'ers een voortrekkersrol wat tot uiting kwam in de vele onderafdelingen van de vereniging: de Politieke studiekring, de Kulturele Kring, een koor, een fanfare, toneelkring, vormingskring, de volksdansgroep Die Lioene en de Verbondswacht. Daarnaast publiceerde het KVHV maandelijks het zeer verzorgde tijdschrift Ons Verbond en verscheen gedurende 7 jaargangen het blaadje 't Verbondje. Het ledenaantal overschreed in het begin van de jaren '50 de 1.000, voor amper 3.000 Gentse studenten.
De late jaren 1960 betekenden een nieuw keerpunt in de geschiedenis van het KVHV. Geleidelijk aan was de rol van het KVHV verzwakt ten voordele van de Vlaams-Nationale Studentenunie (VNSU). Deze laatste vereniging oriënteerde zich op de Volksunie wat tot gevolg had dat het partijpolitiek Vlaams-nationalisme veel krachten aan het Verbond ontnam. Een andere factor die meespeelde in de teloorgang van het KVHV was de steeds sterkere opkomst van het apolitieke Kultureel Konvent van de RUG dat rechtstreeks in het culturele vaarwater van het Verbond ging opereren. Het Verbond raakte intern verscheurd en kon zich niet staande houden in de woelige periode van studentenrevoltes en algemene contestatie. Ook kwam het Verbond in financieel woelig vaarwater terecht. Begin 1966 werd het KVHV door het praesidium ontbonden.
Heropstanding en volksnationalisme (1968 - 1989)
In 1968-1969 besloten enkele studenten onder leiding van Vik van Brantegem met de steun van oud-praesides en het Leuvense KVHV het Verbond terug op te richten.
De redenen van deze heroprichting kunnen voor een deel gezocht worden in de misnoegdheid die heerste binnen Vlaamsgezinde studentenmiddens over de al te linkse koers die de meeste studentenverenigingen voeren. Het KVHV noemde zich dan ook radicaal reformistisch en tegen het 'revolutionaire gedoe'. Volgens de teksten uit die periode wou men in de 'dwaze kontestatietijd' terug de traditionele ideeën van de Vlaamse Beweging formuleren. Zo knoopte het Verbond terug aan bij de oude eisen van de Vlaamse Beweging omtrent Voeren, Brussel en amnestie. Anderzijds bespeelde het KVHV ook de rechtse en katholiek-conservatieve viool en nam het anti-linkse en anti-progressieve standpunten in. Desondanks noemden de KVHV'ers zichzelf pluralistisch en democratisch wat ook bleek uit de werking aan de universiteit. KVHV Gent herleefde en kende een felle concurrentiestrijd met de Vlaams Nationale Studenten Unie (VNSU).
Het Verbond dat de steun van de brede studentenbasis verloren had, poogde toch een Realpolitik te voeren en mee te spreken in de academische structuren. Vandaar dat er bijvoorbeeld standpunten werden ingenomen over huisvesting en een verbetering van de sociale voorzieningen. Dat alles kon echter niet verijdelen dat het volksnationalistische KVHV tijdens de vroege jaren 1970 steeds meer in de invloedssfeer van extreem-rechtse groeperingen als Vlaamse Militanten Orde en Were Di kwam te liggen.
Doordat de extreemlinkse en communistische strekking in de studentenverenigingen aan de Rijksuniversiteit zeer sterk vertegenwoordigd was en het KVHV bij de heroprichting uitdrukkelijk rechts en Vlaams-nationalistisch geworden was, ontstond een polarisatie onder de Gentse studentenbevolking. Deze polarisatie leidde tot een treffen op 21 oktober 1974, omtrent de opvoering van het toneelstuk "Verschaeve " van Bert Verhaye, dat de uiterst rechtse zijde in het harnas joeg. Leden van het KVHV poogden de opvoering van het controversiële toneelstuk te verhinderen waardoor een rel uitbrak die uitmondde in een ware veldslag tussen KVHV'ers en gewapende MLB- en AMADA-leden. Het Verbond onder praeses Seghers werd als zondebok aangewezen. Het KVHV werd verboden aan de universiteit, raakte geïsoleerd op de achtergrond en verdween van de universiteit in 1976.
Een aantal van de toenmalige KVHV'ers speelden later een rol in het Vlaams Blok, mede doordat een aantal standpunten van het zieltogende KVHV (bijvoorbeeld inzake migranten) sterk aanleunde bij die van het Blok.
Na enkele jaren van windstilte besloten Kathleen De Geyter, Geert Waegebaert en Charles Huysmans het KVHV opnieuw op te richten in 1984. Het Verbond kreeg in 1985 met Véronique Libert haar eerste vrouwelijke praeses. Enkele debatten werden georganiseerd en ter attentie van de nieuwe afdeling vond de nationale cantus van het KVHV dat jaar in Gent plaats.
Ondanks tegenkanting van 't Zal Wel Gaan slaagde het KVHV erin om erkend te worden door de universiteit door opname in het Voorlopig Konvent. De zware erfenis van 1974 woog wat betreft het aantrekken van nieuwe leden nog steeds op de schouders van het KVHV, zodanig dat het Verbond in 1989 doodbloedde met het afstuderen van de heroprichters.
Het huidige Verbond
In 1991 werd met steun van het KVHV-Antwerpen het Gentse Verbond opnieuw heropgericht. De eerste taak was het KVHV nieuw leven inblazen, actieve leden aantrekken en het Verbond terug tot vaste waarde maken in het Gentse studentenleven.
Het heropgerichte Verbond kende een moeizaam bestaan en werd pas in 1997 opnieuw erkend door de Universiteit, ditmaal in het Politiek & Filosofisch Konvent (PFK). Ondanks tegenstand van de linkse studentenverenigingen kon het KVHV in het PFK en in de universitaire gemeenschap blijven.
In 1998 werd in de schoot van KVHV, het Gents Studenten Korps (GSK) opgericht, dat als koepelorganisatie voor een traditioneel-studentikoos studentenleven fungeerde. Hiermee betwistte het KVHV-GSK de leiding over de studentikoze gemeenschap door het Seniorenkonvent Ghendt (SK Ghendt), dat steeds minder streekgebonden clubs telde en veranderende interpretaties gaf aan het begrip 'traditionele studentikoziteit'. Verdere stappen in de herstructurering van het KVHV kwamen er met de oprichting van een Oud-Studentenkring (OSK) en een Raad van Beheer. Na de ontbinding van het GSK in 2007 werd de focus verlegd naar het versterken van de eigen studentikoze werking en van de traditionele studentikoziteit in Gent. Dit uit zich onder andere in een jaarlijkse modelcantus in het Gravensteen: de Uylenspiegelfeesten, ter herdenking van de studentikoze bezetting van het Gravensteen in 1949.
In 2012 kon het Gentse Verbond na enkele decennia weer een eigen Verbondshuis betrekken, dat genoemd werd naar oud-beheerraadvoorzitter en Nobelprijswinnaar Corneel Heymans.
Verder onderhoudt KVHV Gent contacten met gelijkaardige studentenverenigingen in binnen- en buitenland. Dit uit zich onder andere door (in)formele afdelingscontacten met Duitse en Oostenrijkse Burschenschaften die lid zijn van de Duitse Burschenschaft (DB) of Burschenschaftliche Gemeinschaft (BG). In april 2015 werd een vriendschapsverdrag gesloten tussen KVHV Gent en de Marburger Burschenschaft Rheinfranken (DB).
Qua politieke werking schuwt het Gentse KVHV controverse niet, zo blijkt uit de voordrachten van onder andere ex-voorzitter van Front National, Jean-Marie Le Pen (2005), ex-Ku Klux Klan frontman David Duke (2006) en Nieuw-Rechts essayist Gabriele Adinolfi (2011). In september 2018 kwam KVHV-Gent in opspraak omdat veel leden banden bleken te hebben met de beweging Schild & Vrienden van Dries Van Langenhove. Deze laatste werd daarop geschorst van de Universiteit Gent. Een poging van KVHV Gent om Dries Van Langenhove in oktober 2019 uit te nodigen als spreker binnen de gebouwen van de Universiteit Gent werd tegengehouden door het bestuur van de universiteit, waarna de lezing elders moest plaatsvinden.
In december 2019 werd door KVHV-Gent een lezing georganiseerd door plastisch chirurg Jeff Hoeyberghs. Op beelden die tijdens de lezing waren gemaakt en naderhand naar buiten kwamen was te horen hoe deze uitspraken deed die algemeen als zeer vrouwonvriendelijk werden ervaren. Hoewel de plastisch chirurg zich beriep op de "vrijheid van meningsuiting" stelde het Instituut voor de Gelijkheid van Vrouwen en Mannen zich burgerlijke partij tegen hem nadat daar meer dan duizend klachten waren ingediend door burgers. KVHV Gent verdedigde de uitspraken niet, maar weigerde zich te distantiëren omdat zij menen los te staan van Hoeyberghs' uitspraken. De vereniging werd daarop voor twee maanden geschorst door de koepel van de Gentse studentenclubs, met de eis dat het KVHV alsnog afstand neemt van de uitspraken. De Raad van de Universiteit Gent schorste de vereniging eveneens voor twee maanden, verlengd tot vijf maanden indien de vereniging zich niet openlijk zou distantiëren van de lezing. Eerder was al geadviseerd dat het voltallig bestuur van KVHV Gent een cursus over seksisme zou moeten volgen.
In 2024 verloor het verbond hierdoor de erkenning van de stad Gent (maar bleven echter wel erkend aan de UGent).
Kleuren
.png)
De kleuren van het KVHV Gent zijn sinds het Interbellum Zwart-Geel-Wit. Zwart en wit staan symbool voor de Gentse vlag, zwart en geel voor de Vlaamse idealen en wit en geel zijn de kleuren van het Vaticaan. Met dat laatste wordt geduid op hun katholieke inspiraties en op de christelijke waarden. De kleuren zijn te zien in het schild en dus ook op de afdelingsvlag, en vormen tevens de onderste boord van de wijnrode pet en het lint.
Het schild van het KVHV Gent werd ontworpen in 1956 door toenmalig praeses Herman Soetaert. Datzelfde jaar werd de volgorde van de kleuren aangepast van wit-zwart-geel naar zwart-geel-wit.
Bij de heroprichting in 1939 werd gekozen voor de wapenspreuk "God ter ere, Vlaanderen ten bate". Tegenwoordig wordt echter teruggegrepen naar het oudere motto "Hou ende Trou!", tevens het motto van het Gentsch Studenten Corps 'HOU ende TROU'.
Couleur
Linten
Bij het KVHV-Gent zijn de ledenlinten uitgevoerd in Zwart-Geel-Wit met Gouden biezen. Ontgroende leden dragen hun lint over de rechterschouder, terwijl schachten het over de linkerschouder dragen. De Schachtenmeester draagt twee gekruiste linten.
De Praeses draagt een Praeseslint over de rechterschouder.
Petten
De wijnrode Verbondspet werd in 1932 onder invloed van Leuvens verbondspreses Piet Meuwissen en Mon de Goeyse door het overkoepelende nationale AVHV-bestuur ingevoerd ter vervanging van de zogenaamde Flat (bruinrode muts zonder klep). Met de invoering van de nieuwe pet keerde het Verbond terug naar de Gildepet van 1913, die zich onderscheidt van de eerdere, Duitse modellen door een lossere vorm die naar de zijkant wordt getrokken. Doel van de ommekeer was het uiterlijk onderlijnen van de stijl en het respect die centraal dienden te staan in de studentenbeweging, waarmee men duidelijk afstand nam van het ruwe "Bierflamingantisme" dat met de Flat verbonden werd. In tegenstelling tot de Flat, wordt op de Verbondspet in de regel geen kenteken aangebracht, tenzij het onderscheidingsteken van de Verbondswacht. Na de Tweede Wereldoorlog knoopte KVHV Gent als enige Verbondsafdeling echter weer aan bij de traditie van de Flat, die tot in de jaren '70 behouden bleef. Tegenwoordig is het KVHV een van de weinige Vlaamse studentenverenigingen die de oude pettentraditie in ere houdt.
Lied
1957
Tekst: onbekend
Melodie: Corinne Lison
- Storm over Gent en storm over ‘t land
Waar Vlaamse studenten gaan
Vuist aan de vlag en voet in de brand
Vlaamse studenten staan
- Refrein:
- Voorwaarts, ‘t Vlaams Verbond
- Strijdt op z’n tijd
- het lied op de mond,
- drinkt op de stond
- zijn glas op de grond
- zoent ieder meid
- op heur lachende mond
- Voorwaarts ‘t Vlaams Verbond!
- Refrein:
- Storm over Gent en storm over ‘t land
de Vlaamse student heeft dorst
‘t glas bij de tand en ‘t lief bij de hand
weken de taaiste korst.
- Stap in de rij en bezem dit huis
van vreemde vuilnis vrij
Vlaanderen eerste en alles voor ‘t kruis
Vlaamse studenten sta bij.
Lijst van Praesides
| Jaar | Praeses |
|---|---|
| 1923 - 1924 | Felix Moerman |
| 1924 - 1925 | Roger Soenen |
| 1925 - 1926 | Antoine Ampe Frans Bessems |
| 1926 - 1927 | ? |
| 1927 - 1928 | ? |
| 1928 - 1929 | Jozef Hoet |
| 1929 - 1930 | Herman Bouchery |
| 1930 - 1931 | J. Van Den Steene |
| 1931 - 1932 | Règule Depraetere |
| 1932 - 1933 | Geen werking |
| 1933 - 1934 | Geen werking |
| 1934 - 1935 | Geen werking |
| 1935 - 1936 | Geen werking |
| 1936 - 1937 | Geen werking |
| 1937 - 1938 | Geen werking |
| 1938 - 1939 | Ward Opdebeeck |
| 1939 - 1940 | Ward Opdebeeck |
| 1940 - 1941 | Raf Van den Abeele (Opgenomen in het GSV) |
| 1941 - 1942 | Fons Robberechts (Opgenomen in het GSV) |
| 1942 - 1943 | Herman Pauwels (Opgenomen in het GSV) |
| 1943 - 1944 | Pauw Meulenaere (Opgenomen in het GSV) |
| 1944 - 1945 | Paul De Geest (Trad af in januari) Lode Vander Vliet |
| 1945 - 1946 | Jef Van Rijckeghem |
| 1946 - 1947 | Jan De Sagher |
| 1947 - 1948 | Wim Jorissen |
| 1948 - 1949 | Jos Molenaers |
| 1949 - 1950 | Vic Vermiert |
| 1950 - 1951 | Christiaan Van Sumere |
| 1951 - 1952 | José De Schaepmeester |
| 1952 - 1953 | Eugeen De Facq (Trad af in januari) José De Schaepmeester |
| 1953 - 1954 | Carlos Tindemans |
| 1954 - 1955 | Jef Ruysschaert (Trad af bij het begin van het academiejaar) Herwig De Jonghe |
| 1955 - 1956 | Herman Soetaert |
| 1956 - 1957 | Herwig De Jonghe |
| 1957 - 1958 | Karel Van den Bossche |
| 1958 - 1959 | Guido De Wilde |
| 1959 - 1960 | Francis Antonis |
| 1960 - 1961 | Piet De Clippelle |
| 1961 - 1962 | Guido Rondelez (Trad af bij het begin van het academiejaar) Dirk Daelman |
| 1962 - 1963 | Jan De Boever |
| 1963 - 1964 | Dirk Renard |
| 1964 - 1965 | Johan Carton |
| 1965 - 1966 | Pol Swillens |
| 1966 - 1967 | Mark Van Wichelen |
| 1967 - 1968 | Emiel Swillens |
| 1968 - 1969 | Vic Van Brantegem |
| 1969 - 1970 | Luc De Paepe |
| 1970 - 1971 | Dirk De Schepper |
| 1971 - 1972 | Jan Rutten |
| 1972 - 1973 | Freddy Seghers |
| 1973 - 1974 | Freddy Seghers |
| 1974 - 1975 | Freddy Seghers |
| 1975 - 1976 | Freddy Seghers |
| 1976 - 1977 | Roger De Cremer |
| 1977 - 1978 | Christian Veroughstraete |
| 1978 - 1979 | geen werking |
| 1979 - 1980 | geen werking |
| 1980 - 1981 | geen werking |
| 1981 - 1982 | geen werking |
| 1982 - 1983 | geen werking |
| 1983 - 1984 | geen werking |
| 1984 - 1985 | Charles Huysman |
| 1985 - 1986 | Geert Wagebaert Véronique Libert |
| 1986 - 1987 | Kathleen De Geyter |
| 1987 - 1988 | Karel Heeren |
| 1988 - 1989 | Peter De Smet Philippe Vercruysse |
| 1989 - 1990 | geen werking |
| 1990 - 1991 | geen werking |
| 1991 - 1992 | Koen Palinckx |
| 1992 - 1993 | Peter De Jonghe |
| 1993 - 1994 | Peter De Jonghe |
| 1994 - 1995 | Peter De Jonghe |
| 1995 - 1996 | Jan Schenkel |
| 1996 - 1997 | Jan Schenkel |
| 1997 - 1998 | Jan Schenkel |
| 1998 - 1999 | Patrick Logiste |
| 1999 - 2000 | Tom Laloo |
| 2000 - 2001 | Tom Laloo |
| 2001 - 2002 | Jochen Van Aalst (Trad af in januari) Tom Vandendriessche |
| 2002 - 2003 | Tom Vandendriessche |
| 2003 - 2004 | Tom Vandendriessche |
| 2004 - 2005 | Stijn Derudder |
| 2005 - 2006 | Bart Meeus |
| 2006 - 2007 | Gilles De Geyter |
| 2007 - 2008 | Rien Vandenberghe |
| 2008 - 2009 | Dries Staelens |
| 2009 - 2010 | Dries Vaernewyck |
| 2010 - 2011 | Jonas Naeyaert |
| 2011 - 2012 | Jonas Naeyaert |
| 2012 - 2013 | Jeroen Van Hecke (Trad af bij het begin van het academiejaar) Jan De Backer |
| 2013 - 2014 | Jan De Backer |
| 2014 - 2015 | Michiel Vantongerloo |
| 2015 - 2016 | Wouter Boghaert |
| 2016 - 2017 | Bernard Depourcq |
| 2017 - 2018 | Michiel Deprez |
| 2018 - 2019 | Tim Deplancke |
| 2019 - 2020 | Robin Gouwy |
| 2020 - 2021 | Robin Gouwy |
| 2021 - 2022 | Anton Schelfaut |
| 2022 - 2023 | Jens Hinderyckx |
| 2023 - 2024 | Mathias Leyssens |
Bronnen
- https://www.ugent.be/
- https://nevb.be/
- KVHV-Gent, Studentencodex, Kessel-Lo, 2007.
